آهنگر زبده‌ای بود به اسم مصطفی هزار دستان ایشان در اصفهان کارگاه آهنگری داشت اما بعد از جنگ کارش را رها کرده بود آمده بود جبهه. بسیار هم فرد متفکری بود. وقتی پل خراب شد ایشان از همان دویه‌ها استفاده کرد و یک پل محکم‌تر و بزرگ‌تر ساخت که ...

داوود دانش جعفری در مصاحبه با ویژه نامه همشهری که برای دفاع مقدس منتشر شده است به ذکر خاطراتی از دوران دفاع مقدس پرداخت.

به گزارش «فردا»، وی که در آن ایام فرماندهی مهندسی جنگ جهاد سازندگی را بر عهده داشت به ماجرای احداث جاده آبادان ـ ماهشهر که منجر به دریافت نشان فتح توسط دانش جعفری از سوی رهبر انقلاب شد اشاره کرد و گفت: آبادان حدود 300 درجه در محاصره بود. فقط روزنه‌ی کوچکی وجود داشت در خسرو آباد در جنوب اروند کنار. قسمت شمالی اروند کنار به طور کلی در محاصره دشمن بود. من فکر می کنم یکی از مهمترین دلایل شکست حصر آبادان ساخت اسکله چوئبده در آبادان بود که توسط گردان مهندسی جهاد ساخته شد. دشمن راه مواصلاتی زمین را در دست داشت و تا کیلومتر 17 جاده آبادان را هم تصرف کرده بود. همان جاده‌ای که شهید تندگویان وهمراهانش در ان به اسارت گرفته شدند. برای رفع محاصره چاره‌ای نبود که اسکله‌ای را در حاشیه جنوبی اروند کنار دایر کنیم. برای این کار از امکانات مهندسی که در پالایشگاه ابادان وجود داشت استفاده می‌کردیم.

وی ادامه داد: برای ساخت اسکله به عمق 37 متر پایه‌های بزرگی را با روش شمع کوبی در آب فرو کردیم و اسکله را روی آن تأسیس کردیم. با انجام این کار و نصب جرثقیل‌های سنگینی که از پالایشگاه آورده بودیم، امکان وارد کردن ادوات سنگین جنگی از بندر ماهشهر فراهم شد. از طرف دیگر جاده‌ی دیگری هم از بعد از کیلومتر 17 جاده آبادان تا ماهشهر در دست اقدام بود. تمام تلاش خودمان را کردیم که محور مو اصلاتی زمین آبادان را این بار از ماهشهر برقرار کنیم. بنابراین به دو گروه تقسیم شدیم. من و گروه مهندسی جنگ یکی از قرارگاه‌ها از سمت ماهشهر شروع به ساخت کردیم و گروه دیگری از سمت آبادان شورع به ساخت جاده کردند که در نهایت به یکدیگر متصل شد و باعث شد که نیروهای خودی بتوانند، نیروهای دشمن را دور بزنند. ساخت چنین جاده‌ای با سرعت زیاد آن هم در شرایطی که باید پلی بر روی رودخانه بهمنشیر ساخته می شد کار بسیار مهم و ارزنده‌ای بود. عملاً اولین جایی که نیروهای ایران از انفعال خارج شدند و شروع به تحرک کردند همین شکست حصر آبادان و پس از آن در عملیات طریق القدس بود.

داوود دانش جعفری در ادامه به توان مهندسی بالای ایران در زمینه ساخت پل‌های متحرک اشاره کرد و خاطره ای از آهنگری که پایان نامه اش را تقدیم به وی کرد عنوان کرد.

وی در این خصوص گفت: اولین فکری که برای ساخت پل داشتیم، ساخت پل با بشکه بود. که یک نمونه از آن را هم ساختیم. ولی مشکل اینجا بود که این پل فقط برای عبول یک وانت کافی بود و عملاً کارآیی لازم را نداشت. تنها استفاده‌ای که از آن می‌کردیم در رودخانه‌ بهمنشیر مقابل بیمارستان طالقانی بود. این پل را ساخته بودیم که رزمندگانی که در این منطقه زخمی می‌شوند بلافاصله از روی رودخانه به بیمارستان منتقل شوند. عراقی‌ها که موضوع را فهمیدند از بندر خرمشهر که در آن موقع در دست آنها بود چند تا از این دویه‌ها را در مسیر رودخانه رها کردند که این دویه‌ها پس از برخورد با پل بشکه‌ای ما آن را از بین برد. روحیه افراد تضعیف شده بود و همه افراد نگران وضعیت مصدومان جنگ بودند که باید به بیمارستان منتقل می‌شدند.

دانش جعفری در ادامه می افزاید: آهنگر زبده‌ای بود به اسم مصطفی هزار دستان (که بعدها شهید شد و من پایان‌نامه کارشناسی‌ ارشدم را به او هدیه کرده‌ام) ایشان در اصفهان کارگاه آهنگری داشت اما بعد از جنگ کارش را رها کرده بود آمده بود جبهه. بسیار هم فرد متفکری بود. وقتی پل خراب شد ایشان از همان دویه‌ها استفاده کرد و یک پل محکم‌تر و بزرگ‌تر ساخت که توان جابه‌جایی ادوات سنگین زرهی و بلدوزر را هم داشت. در عملیات فاو هم یکی از نادرترین کارهای مهندسی در دنیا شکل گرفت. پلی بود که بر روی رودخانه اروند زده شد. دهانه‌ی رودخانه اروند بیش از یک کیلومتر بود و در مرکز آن 15 متر عمق داشت.

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 31 شهریور 1387    | توسط: وصال    | طبقه بندی: عمومی،     | نظرات()